De Kioskinstallatie vol mobiele onderdelen is een geesteskind van Vera Broos, een ontwerp van kunstenaar Rob Hagenouw ( die met Vera Broos al vele andere mobiele publieksinstallaties realiseerde), en komt voort uit idee-en van en gesprekken met de kunstenaars. Aanraken mag, laadjes maken geluid, geuren, kleuren en aaibaarheid spelen een belangrijke rol. De Kiosk is een installatie met open en vrolijke uitstraling, die zich kan voegen naar verschillende omstandigheden en verschillende vormen kan aannemen. Het is het kloppend hart van de activiteiten, een multifunctioneel object dat dienst kan doen als een reizende expositie, contactdesk, opbergkast, podium, en winkel ineen. In gesloten vorm is de Kiosk een houten knoop, die letterlijk geopend kan worden en dan alle modules uitstalt. Zo kan de installatie in gesloten vorm enkele dagen in een lobby of eetzaal staan, met alle modules veilig in zich opgeborgen. De installatie is op zo’n manier vormgegeven dat hij in zeer uiteenlopende ruimtes geplaatst kan worden Zo kan de Kiosk op elke locatie een afgestemde opstelling krijgen; van intieme gangkast, tot schitterend podium, lokale koffiebar en gezellige ontmoetingsplek. Zie hier een filmpje van de opbouw van de Kiosk, met muziek van Zona's Kioskmuzikant Chris Corstens:

Sierraad op maat komt voor uit contacten met bewoners en leidt iedere keer tot iets anders; een zwaan gemaakt van een overhemd, een waslijn, een naaimachineactiedag midden op een afdeling, levensboompjes vol foto's. Momenteel werkt Ulrike met: Knuffelsieraad Ulrike ontmoet een bewoner en maakt een persoonlijke knuffel voor hem/haar op de afdeling. in de huiskamer zodat ook medebewoners deelgenot ervan kunnen worden. Knuffelsieraad en drager worden op een fotoportret geensceneerd. Een afdruk krijgt de bewoner cadeau, een voor de familie een als de familie toestemming geeft hangen wij ook een foto in de kiosk. Het zou fijn zijn als de bewon(st)er op de afdeling een soort presentatie zou willen doen, misschien een catwalk en ook bij de kiosk komt om zijn knuffelsieraad te showen.

Bent u wel eens bang voor een niet te stoppen spraakwaterval? Of juist voor pijnlijke stiltes? Dat hoeft niet meer. Elk mens zit vol verhalen. Het is fijn als die gehoord worden. Samen stilstaan bij ervaringen die voor iemand belangrijk zijn. Stilstaan? Er zijn mogelijkheden om actief te reageren voor iedereen, ga ze ontdekken met de Verhalen Speelman, op de bank of in een terugspeeltheaterworkshop. Om te ontdekken dat in elke traan wel een lach verborgen zit. Om elkaar beter te begrijpen. Met aandacht en humor komt u meer weten over mensen uit uw omgeving. Bestemd voor ouderen, familie en personeel. Door bij dementerenden de werkwijze aan te passen zijn de terugspeeltechnieken ook voor hen waardevol. De Verhalen Speelman brengt uw verhalen tot leven. Ieder mens zit er vol mee, ook al is niet iedereen een ras verteller. Met een gezonde dosis nieuwsgierigheid stelt Uw Verhalenman vragen. Bijna vergeten situaties komen naar boven, en de deelnemers geven samen vorm aan uw verhaal. Hoe dat kan? Laat dat maar over aan de Verhalen Speelman!

De Grabbeljurken ( en soms rokken/schorten) zitten vol prikkelende en zintuigelijke voorwerpen en boeiende attributen die nieuwsgierigheid opwekken met geuren, muziek, stofjes. Afhankelijk van de thema's wordt er iets te voorschijn gehaald uit de jurk, van breiwerkje tot stukje zeep en van een liedje tot een aardbei. Pieternel en Judith kunnen met verschillende typetjes de bezoekers verwelkomen en benaderen. Door de bewoners bijvoorbeeld Pieternel en Judith te laten verzorgen of hen persoonlijk te laten adviseren, draaien zij de rollen om en zijn de bewoners weer even de moeder, de vader, de werknemer, enz. Het is altijd belevingsgericht en afgestemd op de bewoner en de situatie.

Met muziek, taal, klank en geluid lokt de Spreukensprokkelaar poëtische ontmoetingen uit. Zij gaat gekleed in een opbergjurk met plaats te over voor allerhande briefjes en kattebelletje die haar al dan niet heimelijk worden toegestopt. Zij vult haar zakken met andermans proza en rijmelarijen, zij daagt uit, verleidt, componeert liefdesbrieven en haiku's, Bargoense koekjes, zeeverhalen, thee voor twee. Als marskramer van verloren verhalen en troubadour van vervlogen kinderliedjes beweegt ze zich voorbij de huid, zintuiglijk tastend naar de waslijnen met poëzie die zij als ware antropoloog bij haar opgravingen vermoedt te ontwaren. Als afgezant van het geheugenpaleis verplaatst zij zich autobiografisch in de mens en rapporteert haar bevindingen in een uniek logboek. Een korte registratie van Sandra's optreden in Mozaiekhofje en de Flesseman, dec.2011 (2e helft van het filmpje): Sint Jacob - Spreuken Sprokkelen Zonaskiosk - alleen gedichten (c) Sandra Stark 2012 Poëtische documenten (12012012 Amsterdam) Bill (Waar zit je op?) Gumbs ('Nou heb ik 'm') Vroeger diepzeeduiken in 't Caribsch gebied Sint Maarten koraalrif levende kreeft vangen met een stuk hout met een stevige ijzeren draad met een loep erin dieper dan 30 meter je oefent voor dat trekken (het is een pistool) en zo en dan tsssssst (eigenlijk 'Klik') sommige vissen kunnen niet omhoog kijken alleen een hamerhaai kan omhoog kijken andere vissen kijken naar de zijkant onderwaterwapen onderwaterpistool een uitvin ding van Gustav wat is wat? sling is de kreeftenvanger: een ronde stok met een ijzeren loep wij weten dat je mag ze niet beschadigen, je moet ze levend vangen harpoen is voor de vissen Je moet de zee in 't was na de oorlog Je moet onze brood verdienen dubbeltjes omdraaien Na '43, we hadden 't niet zo makkelijk. Nu 46 jaar in Nederland (effe rekenen, dus sinds 1966) Mijn baas was de zee Elke koraal is anders en je wilt kleurentelevisie? kijk in de zee net als 't bloemstuk 't koraal is oranje de land is groen en onder water is een bloembak ik mis niks 't was op zaterdag 'n reuze zeebaars de grootste ter wereld je moet zo naar hem kijken en ik ben 1.73 de kop was zo groot met kieuwen gevangen met twee anderen Maurice en Lulu de Hur 'k heb ze gezien de mensen geloven het niet wat is dat dan? Ik denk 4,5 meter hoog 50 jaar geleden met flippers als je een of twee minuten onder water is dat lang je moet onderwater gaan met snorkel 't is wel waar ik heb 't gedaan Jettie (uit Indonesië gekomen tijdens de oorlog WOII) Ik woonde in Lekkerkerk Hij was 'n stuurman bij de grote vaart Zonde, hij is jong gestorven toen was ie al van mij af had ie al 'n ander lievie toen heb ik m'n trouwring in de Lek gegooid het was ook: dáááár! Nee, nooit een man meer genomen. Ja, ik had wel eens een vriendje Ik woonde aan de dijk hé Wilde die een accountantskantoor beginnen, had ie een meisje nodig, heb ik in dienst genomen aardig meisje, daar heb ik verder geen misère mee op 'n gegeven moment was 't niet meer interessant hè Nou ik overdag lesgeven en 's avonds ook nog eens de boekhouding toen waren de kinderen er al De akte van de Montessorri heb ik in Nederland gehaald (dat kon niet in Indonesië), daar bij de nonnen geschoold, hoewel niet katholiek Vóór de Jappen naar Nederland Wij samen op de Tabian, klein schip van de maatschappij, hadden wel een klein aantal passagiers Niet lang daarna was ´t oorlog Wat moeten we doen met Jet Ik kan toch zelf wat betekenen voor het land! De genieter Ik ben dol op varen ik vond het heerlijk, schitterend met de ferry van Vlissingen naar Shearness een klein cruiseschipje het deinen is heerlijk we hadden een roeiboot ´t was een ouwe jol geweest en die heb me vader toen opgeknapt lekker zitten en kijken ik ging wel 's vissen met hem mijn broers wilde die niet mee hebben ik mocht alleen mee haha De zeezieke helemaal niet toen werd ik misselijk op de boot in Turkije De klusjesman en Jettie De klusjesman: Heel leuk Zandvoort twee zaken via het hoofd van de ambachtsschool daar kluste ik 6 gulden per week dat gaf ik aan mijn moeder dan kon zij weer Jettie: dat was inderdaad een hoop geld ik vraag me toch altijd af in de zakenwereld waar blijft dat geld O ´t is een zaligheid als je van de duinen glijdt we gaan naar Zandvoort al aan de zee Gumbs vervolgt Zat ik op het strand in Scheveningen ik sprong van de kant zo het water in (ik dacht ojee nu breekt hij zijn rug, maar nee)en koud koud dat het er was, begin zestig ik ren meteen terug naar mijn hotel, Viking heette dat, dat bestaat nu niet meer bij de pier ik ga onder de douche staan en ik zie twee kranen, bij ons had je er maar een, een rode en een blauwe, ik dacht wat maakt het uit, en ik doe de rode aan, en ik had zulke blaren op mijn vel toen had ik zin in spinazie, popey, daar wordt je sterk van, spinazie met zo´n half ei, ik was doodziek,ik met de taxi naar de dokter, zegt de dokter meneer u bent allergisch voor spinazie, het is ook beter dat u geen melkproducten eet. Ik dacht ik ga terug, ik moet terug, meteen, ik pak de taxi van de dokter naar het vliegveld. Spinazie was er niet op Sint Maarten, de Antillen, de Bovenwindse Eilanden Tjitske Jansen uit: Het moest maar eens gaan sneeuwen (voor Jettie) Liefste, p. 10 Op deze dag zo grijs als haring schrijf ik je een brief waarin het waait en meeuwen door de wind gedragen cirkels maken in de haven touwen ijzer hout en letters blauw en wit en netten tonnen plastic zakjes paden containers apparaten waar ik niks van snap masten vlaggen ramen schepen overal vandaan overal geweest en ik hoef nergens om te vragen. Alles is hier al en jij kent de zee jij vaart op haar jij vecht met haar om wat zij missen kan - elk schip dat hier nu ligt wordt een schip waar jij op was elke meeuw die hier nu vliegt een meeuw die jij ook zag en ik hou van jou geloof ik en ik weet het trouwens zeker maar wat ben ik blij dat jij al een beminde hebt want alles is hier al en ik hou zo van verlangen en ik hou zo van alleen zijn en ik hou zo van het denken dat het zou kunnen als het kon.

Trefwoorden zijn “opblazen” en “leeglopen”, “wind” en “luchtdruk”. We gaan luchtdruk voelen. Samen wind maken met waaiers. Fluisteren. We gaan grote en kleine objecten opblazen en weer leegzuigen. We experimenteren en we doen luchtspelletjes. We blazen dingen weg. Blazen kun je met je longen en je mond, maar ook met een föhn, een fietspomp of een omgekeerde stofzuiger. Rens brengt van alles mee op een rijdende luchtkar. Je wordt gewoon nieuwsgierig als je dat allemaal ziet. Tenslotte gaan we grote “luchtballen” opblazen om door de ruimte te rollen. En we wippen op het “lucht kussen voor twee” :-) Bij openingen kunnen speciale luchteffecten voor opening of sluiting plaatsvinden, zoals het opblazen van de luchtpostbuis voor het verzenden van luchtpakjes, of het stijgen en dalen van het zona’s luchtpost object, een zwevende wolk

Voordat het echt iets moet worden kent knutselen een zorgeloze fase waarin het draait om ordenen, rangschikken, knippen, vouwen, haken of breien op de automatische piloot. Terwijl je handen werktuigelijk bezig zijn kunnen gesprekken of gedachten hun eigen weg gaan. Ondertussen is er tijd en aandacht voor het leggen van contact. Je zou kunnen zeggen dat het de specialiteit is van Laurien om een situatie te creëren waarin er ruimte is voor onverwachte en bijzondere momenten en die vervolgens te vangen in woord en beeld. 'Maak er wat van' is zo’n situatie. Laurien komt langs met een bonte verzameling theezakjes, knopen, restjes wol, die op allerlei manieren geordend en verwerkt kan worden. Restjes wol worden omgezet in gehaakte draadjes die op hun beurt gaandeweg uitgroeien tot één spectaculaire reuzenbol en wie geniet er niet van de aanblik van een tijdelijk stilleven van op kleur gerangschikte knopen en gevouwen theezakjes? Momenten, beelden, woorden die ertoe doen worden vastgelegd en verwerkt door de kunstenaar: in een boekje, maar misschien ook gevat in letters van gevouwen theezakjes of een zin geschreven in gehaakt draad… Zo zal een collectie originele documentatie ontstaan die te bezichtigen is in de Kiosk. Eén exemplaar van zo’n boekje gaat naar het huis waar de Kiosk te gast is! Nabestellen is mogelijk. Locatie: De Keijzer, Amsterdam, Petri Boonstoppel: " Laurien Muder begon met haar koffer vol knutsels en frutsels in huiskamer 35a. De bewoners zaten er eerst een beetje bij, maar keken toch steels wat zij allemaal uit pakte en op de tafel neerlag. Er zijn, bij de bewoners herinneringen naar boven gekomen waarvan ze vertelde. Een mannelijke bewoner heeft op een geven moment, na zijn schroom op zij te zetten, een heel stuk zitten haken. Dat ging geweldig goed, hij wist ook best veel dingen te vertellen. Een andere bewoonster hield telkens iets in haar hand, ik weet niet meer precies wat. Het hing een rustige en veilige sfeer. Laurien maakte persoonlijk en door middel van haar activiteit / theater goed contact, waardoor de bewoners geprikkeld werden om op hun manier mee te doen. Een collega van mij vertelde, dat zij dit ook zou kunnen doen. Hiermee bedoelde zij, dat zij zag dat de bewoners er goed op reageerden en dat het voor hen fijn zou zijn om zo’n soort activiteit vaker met hen te doen."

“Ik mag niet mopperen maar toch.” Dag, ik ben de Zwambtenaar, bij mij kunt u terecht met al uw gezwets, gezwam, gezemel, geneuzel en gezeur. Samen zeveren we over beleefdheidsvormen, gewone normen en ongewone waarden, over praatjes met de buren en over hoe we graag aangesproken worden. Over hoe dat toen ging en hoe het nu is. Rondom de sleutelwoorden ‘gezellig’ en ‘gewoon’ maken we het gewoon gezellig. Oudere mensen, spreken die een eigen taal? Met een eigen woordenschat, andere beleefdheidsvormen en typische gespreksonderwerpen? Waar zit 'm dat dan in? Wat gebeurt er als je die taal husselt met de taal van jongeren of kinderen? En waarom vindt men dat ouderen relatief vaak klagen? Dit ga ik samen met de ouderen bij wie ik langs ga uitzoeken. Uitgaande van mijn archief en sleutelwoorden als 'gewoon' en 'gezellig' zoeken we op humoristische wijze naar alledaagse en nietalledaagse taal en hoe we daar de boel mee kunnen ontregelen. Elk bezoek gedurende het project levert nieuw materiaal op voor mijn archief. 'Dat is een leukertje', zou grootmoeder gezegd hebben. De Zwambtenaar wil graag uw taal horen en u helpen contact te leggen met mensen binnen en buiten uw eigen kring; uw buurvrouw, uw kleinzoon, de schoonmaker, studenten aan de overkant, de tramconductrice of de president van Amerika. Alles wat u zegt wordt vastgelegd in de kaartenbak van de Zwambtenaar of zelfs op een tafelkleed geschreven. Met kroontjespen, inkt, lettertang en typmachine maken we berichten die de Zwambtenaar naar de buitenwereld brengt en vol reacties weer aan u terug geeft. U kunt uw wijsheden op stickers schrijven die de Zwambtenaar in het café aan de overkant voor u op de wc-deur plakt. Of u schrijft een ansichtkaart met uw levensmotto of dooddoener. Als we zin hebben maken we een spandoek om aan de gevel van het huis te hangen: “Joehoe jongens, wij zijn er ook nog hoor!” In de Kiosk: een tafelkleed met groeiende teksten over ‘gewoon’ en ‘gezellig’. Het tafelkleed dient als archief en mag door iedereen met textielstiften en letterstempels worden volgeschreven. Afhankelijk van de groepsgrootte (kan ook op individueel niveau) komen gesprekken op gang, wordt een taalspel gespeeld, archieven aangelegd met typmachine of kroontjespen en inkt en sporen achtergelaten: contactadvertenties, tekststickers, tekstboodschappen op de toiletdeur en spandoeken: "We moeten protesteren. Dit gaat ten koste van het koersbal!". Uiteindelijk is de bedoeling van dit project om ouderen contact te laten leggen met elkaar en groepen die ze relatief weinig spreken (zoals jongeren op straat), hen weerbaarder te maken, niet te laten isoleren, en het brein scherp te houden, op welk niveau dan ook.

Geef je over aan de smaak van het moment. Stel je met al je zintuigen open voor ongewone verleidingen. En laat je verrassen... Het Smaakavontuur biedt uiteenlopende geur- en smaakervaringen aan en onderzoekt wat dit met mensen doet, mogelijk gelinkt aan korte gesprekken om je zo te helpen bij het beschrijven van je ervaringen. Denk bijvoorbeeld aan winegums van citroenbrandewijn of bessenjenever, fel gekleurde mini suikerspinnen, eetbaar parfum, kwarteleitjes met dip op een stokje, eetbare sieraden, etcetera. Zie hier een korte registratie van Sandra's Smaakavontuur in de Flesseman, dec.2011:

De Hartenvrouw is ooit getrouwd met de Handschoen, maar heeft haar geliefde nooit ontmoet. Na honderd jaar wachten heeft ze haar hart in een koffer gestopt en loopt ze alle zorgcentra af op zoek naar liefde. Zij heeft een koffer vol enkele handschoenen en vraagt de ouderen om die te passen. Misschien zit haar geliefde wel hier. Helaas haar prins zit er niet bij! “Is er dan niemand die lief heeft”, vraagt ze verdrietig. Zij vraagt de ouderen wie zij lief hebben of waarderen. Samen met de ouderen opent ze haar koffer en een enorm groot zacht hart komt tevoorschijn. De oudere en de Hartenvrouw omhelzen gezamenlijk het hart. Petri Boonstoppel, medewerkster bij De Keijzer, Amsterdam: " De bruid, de hartenvrouw Esmeralda Detmers, op huiskamer 35b begonnen. De bewoners vonden Esmeralda prachtig in haar jurk. Sommige bewoners begrepen niet wat er aan de hand was, maar met de andere bewoners kwam er toch gesprek op gang. Het hart deed wonderen, de bewoners vonden het moeilijk om een andere bewoner uit te kiezen om het hart aan door te geven. Maar na een poosje met het grote hart op schoot te hebben gezeten, moesten ze er toch maar van af (ha, ha). Ook vonden ze de koffer met de oceaan en het verhaal omtrent de geliefde interessant, dit maakte bij de bewoners ook wel gesprekstof los. Net als het kleine hartje wat weer in het kleine koffertje ging." De Hartenvrouw vraagt de oudere wie hij of zij het hart wil geven. En zo wordt het geschenk van liefde doorgegeven met een warme omhelzing van het Hart. Voor, tijdens of na de omhelzing vraagt de Hartenvrouw de oudere waarom men deze persoon zo waardeert. De uitspraken worden op kleine rode hartjes geschreven en opgehangen in Zona’s Kiosk zodat andere bewoners de hartjes van waardering en liefde kunnen gaan lezen. Hartenvrouw die Liefdeblijkt: Waardering geven aan wie je lief hebt. Liefdeblijk betekent ‘een geschenk van liefde’. Het uiten van waardering en liefde is vaak moeilijk, maar kan zoveel vreugde, warmte en kracht geven.

Mensen vinden Ina aaibaar, de ideale (knuffel)kleindochter. Wat is een ideale kleindochter? Zij geeft: kleine cadeautjes (knuffels) maar kan ze ook ontvangen. Herinneringen ophalen, persoonlijke aandacht en bescherming. Iemand aan wie je je geheimen kan vertellen. Hoe dichtbij kan de knuffelkleindochter komen? De kunst is om contact te maken, d.m.v zintuiglijke prikkels, aanraking en beweging ( van binnen en buiten). Een reactie krijgen d.m.v. gezicht, mimiek, aanraking, dansen. Soms werkt het ook heel goed, zelfs beter, om dingen in scène te zetten. Een knuffelfeest en aangeraakt te worden. Een uur scheppen waar dit mag. Een Vip moment voor ouderen, een feestelijk moment scheppen, aandacht doet mensen al zo goed. Aanraking maakt veel los, mensen zijn vaak machteloos, fysieke herinneringen hebben vaak te maken met levensverhaal. Bij de Kiosk is Ina behalve De Knuffelkleindochter de vaste gastvrouw bij de Kiosk. " Met Martin van Leusden en Chris Corstens ( Fluisterjazz) en de knuffelkleindochter, Ina Stockem zijn we naar huiskamer 31b gegaan. Dit werd een groot feest. De bewoners hebben allemaal gedanst, ook een familielid en vrijwilliger hebben mee geswingd. Een mannelijke bewoner heeft zitten drummen, andere bewoners hebben met hand instrumenten meegedaan. De knuffelkleindochter kroop over de tafel en verdween onder tafel om vervolgens een bewoner aan de andere kant van de tafel te verrassen. De bewoners vonden haar erg lief, zij maakte op een natuurlijke ‘kleindichter’ wijze contact met hen. Ik was zelf blij verrast door jullie theater en wil jullie daarom nogmaals heel erg bedanken. Het was een pracht dag voor de bewoners en mij."

(Voor al uw Verrukkelijke Verhalen van de Vergrijzing) Alie en Ellie zijn van die vrouwen die bij voorbaat je vriendin of buurvrouw zouden kunnen zijn. Ze zijn optimistisch, hebben alle tijd van de wereld en gaan er graag even voor zitten. Voordat ze beginnen kijken ze nog even of hun haar goed zit, pakken hun tas (of verhalenkarretje) en gaan op pad. Op zoek naar verhalen. Grote verhalen maar ook kleine verhalen vinden ze mooi. Ze kunnen de boel aardig op z’n kop zetten maar zijn ook dol op even soezelen en luimeren met de een of de ander. Alie en Ellie houden van verhalen en zijn er een ster in om ze bij iedereen te vinden en los te weken. Vanuit improvisatietheater wordt er contact gemaakt en beleven ze een verhaal of worden er verhalen verteld. Of dat nou met of zonder woorden is. Of dat nou met of zonder logica is. Of dat nou zo weer vergeten wordt of nog naverteld kan worden... Soms geven ze ook wat terug. Is het een lied? Een passend beeldje uit een letterbak of een verhaal van een andere oudere?